Εφημερίδα «Κόντρα», «Ο Περισσός προσπαθεί να μετατρέψει τους απεργούς χαλυβουργούς σ’ ένα περιοδεύοντα θίασο»

Την περασμένη Δευτέρα συζητήθηκε στη Βουλή μια ακόμη επίκαιρη ερώτηση του Περισσού. Ο υφυπουργός Εργασίας Κουτσούκος αποκάλυψε, ότι στην τριμερή που έγινε στις 21 Δεκέμβρη «το σωματείο προσφέρθηκε να δώσει τη δουλειά του το Γενάρη μήνα, δηλαδή να μη δουλέψουν καθόλου και να βρουν τους συναδέλφους οι οποίοι θα πήγαιναν με οικειοθελή αποχώρηση. ….
Ο Κουτσούκος είπε ότι θα καταθέσει και το πρακτικό της τριμερούς, όμως δεν το κατέθεσε. Στη δευτερολογία του, παίζοντας χωρίς αντίπαλο αφού ο Πρωτούλης είπε μόνο αντικυβερνητικές γενικολογίες, ο Κουτσού-κος εκτίμησε ότι «επειδή ο εργοδότης αυτή τη στιγμή έχει ένα εργοστάσιο που δουλεύει, που του βγάζει την παραγωγή, εκτίμησε ότι δεν ήθελε να μπει σ’ αυτή τη διαδικασία» (δηλαδή της συμφωνίας με το σωματείο, που διαφάνηκε στις 21 Δεκέμβρη). Κατέληξε, λέγοντας ότι «ένα τελευταίο όπλο που έχουμε στα χέρια μας, να τον καλέσουμε να παρουσιάσει αυτό που λέει ότι έχει ως υπηρεσιακό σχέδιο, θα το ασκήσουμε. Πέραν τούτου δεν έχουμε άλλες δυνατότητες».
Μολονότι ο Κουτσούκος δεν κατέθεσε το πρακτικό της τριμερούς, εμείς ψάξαμε και το βρήκαμε. Σ’ αυτό, λοιπόν, υπάρχει πρόταση του σωματείου, που στάλθηκε στο υπουργείο με φαξ στις 24 Δεκέμβρη και αποδέχεται τα εξής: Να κλείσει το εργοστάσιο 20 μέρες το Γενάρη και από το Φλεβάρη να επαναλειτουργήσει με 5ήμερο-8ωρο, όπως πρότεινε η εταιρία. Να επαναπροσληφθούν άμεσα 15 από τους 50 απολυμένους (όπως πρότεινε η εταιρία), αλλά να δεσμευτεί η εταιρία ότι θα τους επαναπροσλάβει όλους με παράταση της επαναπρόσληψης μέχρι και την 1η Μάρτη. Τέλος, πρότεινε, στις διαβουλεύσεις που θα γίνουν το Φλεβάρη, «να εξεταστεί το ενδεχόμενο η μείωση προσωπικού που απαιτεί η εταιρία να γίνει με τη συνταξιοδότηση συναδέλφων που εκπληρώνουν τους όρους να βγουν στη σύνταξη στο επόμενο διάστημα (όριο ηλικίας και ημέρες ασφάλισης), χωρίς απώλειες και με κάλυψη από το Υπουργείο».
Τα πράγματα έγιναν όπως ακριβώς τα περιέγραψε ο Κουτσούκος. Ο Μάνεσης στη συνέχεια, όταν είδε ότι δεν αντιμετωπίζει πρόβλημα στα επιχειρηματικά του σχέδια (δουλεύει φουλ ο Βόλος), υπαναχώρησε από τη συμφωνία και άφησε στα κρύα του λουτρού και το σωματείο και τον Κουτσούκο, που είχε σπεύσει τότε να δηλώσει, ότι «οι διαφορές των δύο μερών έχουν ουσιαστικά μηδενιστεί» και να καλέσει την εταιρία «να αποδεχθεί αυτές τις προτάσεις, να υπάρξει συμφωνία, να λήξει η απεργία και να αξιοποιηθεί ο κενός χρόνος για τις σχετικές διαβουλεύσεις».
Εμείς δεν πρόκειται να κατηγορήσουμε το σωματείο για ξεπούλημα ή υποχωρητικότητα, γιατί δεν προτιθέμεθα να κάνουμε τους μάγκες με τις πλάτες εργατών που συμπλήρωσαν τρεις μήνες απεργία και τα σπίτια τους πεινάνε. Μέσα στο παιχνίδι είναι και οι υποχωρήσεις και οι συμβιβασμοί. Αλλο είναι το πρόβλημα, άλλα τα ερωτήματα που προκύπτουν.
Δείχνει αυτή η πρόταση του σωματείου ότι εκπροσωπεί απεργούς που μπορούν να τραβήξουν όσο να ‘ναι, που αισθάνονται ότι η ώρα που θα λυγίσουν την καπιταλιστική εργοδοσία είναι κοντά; Οχι βέβαια. Δείχνει σωματείο που αναζητά ένα συμβιβασμό, κάνοντας υποχωρήσεις και μάλιστα ζητά βοήθεια από το κράτος, ώστε να βγουν εργάτες στη σύνταξη και να μειωθεί ο αριθμός του προσωπικού. Γιατί, άραγε, αυτές οι απόψεις δεν κοινοποιήθηκαν προς τα έξω, δεν έγινε προσπάθεια να αξιοποιηθούν προπαγανδιστικά, αλλά η προπαγάνδα παρουσιάζει άλλη εικόνα; Μήπως για να μη το μάθουν ο Μάνεσης και η κυβέρνηση; Αυτοί το ξέρουν, ενώ οι μόνοι που δεν το ξέρουν είναι οι εργαζόμενοι.
Το κυριότερο: πώς είναι δυνατό, σε απεργούς που το Δεκέμβρη επιζητούν ένα συμβιβασμό (με υποχρεωτική άδεια ενός μήνα και μείωση προσωπικού και εκκρεμότητα στην επαναπρόσληψη των 35 από τους 50 και το Φλεβάρη), να βάζεις ένα μήνα μετά το καθήκον να μετατρέψουν όλη την ελληνική βιομηχανία σε χαλυβουργία; Ακόμα και αν αισθάνονταν τόσο δυνατοί οι χαλυβουργοί, είναι ώριμο ένα τέτοιο καθήκον; Αν μιλάγαμε για ζύμωση, κανένας δεν θα είχε αντίρρηση. Ομως εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με γενικά πολιτικά ή συνδικαλιστικά καθήκοντα, αλλά με μια απεργία που πρέπει να νικήσει. Και για να νικήσει, μετά και την υπαναχώρηση του Μάνεση στη συμβιβαστική πρόταση, πρέπει να δημιουργήσει τέτοια γεγονότα που να μη μπορεί να τ’ αντέξει όχι ο Μάνεσης, αλλά το σύστημα. Αυτό, όμως, είναι που δεν θέλει ο Περισσός.
Ο Περισσός προσπαθεί να μετατρέψει τους απεργούς χαλυβουργούς σ’ ένα περιοδεύοντα θίασο, που θα στηρίζει όχι μόνο τη συνδικαλιστική του τακτική, αλλά τη γενικότερη προεκλογική του τακτική. Και θα ‘ναι ήττα για ολόκληρη την εργατική τάξη να υπάρξει μια τέτοια εξέλιξη. Γιατί αυτή η εξέλιξη θα σημάνει ότι ο αγώνας για τη νίκη της απεργίας απλά δεν θα υπάρξει.

 

http://www.eksegersi.gr/article.php?article_id=15758&pos=4&cat_id=48

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: