Μισή νίκη για τους απεργούς στον «Κατσέλη»

Μετά από 13 μέρες σκληρής απεργιακής μάχης οι εργαζόμενοι στην αρτοβιομηχανία «ΚΑΤΣΕΛΗΣ», επέστρεψαν χτες   στην εργασία τους. Η εργοδοσία αναγκάστηκε να τους καταβάλλει ήδη από χτες το μεσημέρι τα δεδουλευμένα του ενός από τους τρεις μήνες που χρωστούσε, ενώ δεσμεύτηκε σε χρονοδιάγραμμα εξόφλησης των δεδουλευμένων – το οποίο θα οριστικοποιηθεί τις επόμενες μέρες – μέχρι το αργότερο τις αρχές του Δεκέμβρη.

Με αυτόν τον τρόπο οι εργαζόμενοι πέτυχαν μια σημαντική νίκη απέναντι στην αδιαλλαξία της εργοδοσίας, η οποία όλες αυτές τις ημέρες συνέχιζε τον εμπαιγμό απέναντί τους. Συγκεκριμένα ενώ χρωστούσε ήδη τρεις μήνες δεδουλευμένων – με τον τέταρτο να «τρέχει» – αρνούνταν να δώσει συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα πληρωμών, ενώ στο μόνο που δεσμευόταν ήταν ότι θα καταβάλλει τον ένα μήνα.
Μάλιστα, η εργοδοσία είχε φτάσει στο σημείο να προτείνει – σε μια από τις πρώτες συναντήσεις με το σωματείο των εργαζομένων – να σταματήσει η απεργία και να καταβληθεί μόνο ο ένας μήνας σε δύο δόσεις και χωρίς καμιά δέσμευση για τους υπόλοιπους. Ωστόσο, οι εργαζόμενοι με τις αποφάσεις τους απέρριψαν και αυτή και τις υπόλοιπες προτάσεις της εργοδοσίας και συνέχισαν συσπειρωμένοι διεκδικώντας τα δεδουλευμένα τους. Ταυτόχρονα, όμως, έδωσαν απάντηση και σε ορισμένα μέλη της διοίκησης του σωματείου με διάφορες προφάσεις, στη διάρκεια της απεργίας, επιχείρησαν να ανατρέψουν τις αγωνιστικές αποφάσεις των γενικών συνελεύσεων και να τερματίσουν την απεργιακή κινητοποίηση.

Πηγή: Ριζοσπάστης

Η «μισή νίκη» έχει να κάνει ακριβώς με τη συγκεκριμένη κατάκτηση μέσω της απεργίας. Ούτε και τώρα έχει κατατεθεί συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα εξόφλησης των καθυστερημένων αποδοχών, αλλά ΘΑ κατατεθεί. Φαίνεται πως το ΠΑΜΕ που ελέγχει το σωματείο και τη συνομοσπονδία οδηγεί τους εργαζόμενους να δέχονται μικρές και αβέβαιες νίκες μετά τον πολύμηνο αγώνα στη «Χαλυβουργία» με τα αμφίβολα αποτελέσματα. Το τίμημα είναι ακριβό και εδώ, 13 μέρες χωρίς αποδοχές, για να πάρουν μισή διαβεβαίωση. Οι ευθύνες των ηγετίσκων του Περισσού είναι μεγάλες και μεγεθύνονται όσο οι εργατικοί αγώνες μένουν σε στενά κομματικά πλαίσια, σε μικρή έκταση και διαλύονται όταν εμφανίζονται οι μπάτσοι.

3 Σχόλια to “Μισή νίκη για τους απεργούς στον «Κατσέλη»”

  1. Παραθέτουμε αυτούσιο το δημοσίευμα του ανωτέρω μπλοκ και θα απαντήσουμε
    Σημείωμα σχετικά με την απώτερη τύχη των απεργιακών κινητοποιήσεων
    Υπέπεσε στην αντίληψή μου μέσω twitter μήνυμα που έλεγε ότι ο Ριζοσπάστης ψευδώς έκανε λόγο για ανατροπή συσχετισμών στην ΑΤΕ στην προηγούμενη ΓΣ (δηλαδή για ανατροπή της απόφασης του ΔΣ από την πλειοψηφία) διότι η απεργία σταμάτησε. Αυτό που βέβαια δεν έλεγε το μήνυμα είναι το τι συνέβη για να σταματήσει η απεργία. Εν προκειμένω, το τι συνέβη καταγγέλθηκε εγκαίρως τόσο από την ΕΣΑΚ-ΑΤΕ (ΠΑΜΕ) όσο και από την Αγωνιστική Πρωτοβουλία που εκπροσωπεί την εξωκοινοβουλευτική αριστερά στην ΑΤΕ. Συνδικαλιστικοί κύκλοι που πρόσκεινται προφανώς στην πλειοψηφία του απονομιμοποιημένου Διοικητικού Συμβουλίου άρχισαν τις πιέσεις στους εργαζομένους να πάρουν πίσω την απόφαση της Γενικής Συνέλευσης, εκβιάζοντάς τους ότι θα χάσουν εντελώς τη δουλειά τους. Τούτο πιστοποιήθηκε και από μαρτυρίες αναγνωστών του ιστολογίου σε κατ’ ιδίαν επικοινωνία. Επίσης, το θέμα «ΑΤΕ» θάφτηκε επιμελώς από τα ΜΜΕ, ενώ έχω πληροφόρηση για απειλές σε δημοσιογράφους να μην αναφερθούν στο ζήτημα, καθώς και αναφορά (μέσω twitter) του ότι στο συλλαλητήριο των εργαζομένων δεν υπήρχε ούτε ένας εκπρόσωπος των ΜΜΕ (πλην Ρίζου, εικάζω, μιας και είναι η μόνη εφημερίδα που ασχολήθηκε). Μέχρι, λοιπόν να προλάβει να πραγματοποιηθεί η νέα ΓΣ χθες, η πλειοψηφία είχε ήδη υποκύψει στους εκβιασμούς, με αποτέλεσμα να εμφανιστούν λίγα μόνο άτομα στην ΓΣ, η οποία πάντως διατήρησε την νέα ισορροπία δυνάμεων, που αντανακλά την αηδία των εργαζομένων με τον ρόλο των συνδικαλιστικών παρατάξεων ΠΑΣΟΚ, ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ.

    Όλα αυτά αποσιωπούνται στο σχετικό μήνυμα, το οποίο επιρρίπτει τις ευθύνες στο…ΚΚΕ. Με άλλα λόγια, αυτός που αντιστάθηκε είναι ο υπεύθυνος, επειδή «έσπασαν» γρήγορα από τις πιέσεις των εκβιαστών όσοι τον ακολούθησαν στην αντίσταση στις ατομικές συμβάσεις, οργισμένοι για το συνδικαλιστικό πούλημα που είχε προηγηθεί (η μεγάλη πλειοψηφία των εργαζομένων στην ΑΤΕ πρόσκεινταν στις εργοδοτικές συνδικαλιστικές οργανώσεις). Άλλο ένα παράδειγμα λοιπόν του «damned if you do and damned if you don’t.» Το ΚΚΕ φταίει όταν δεν υπάρχει αντίσταση, το ΚΚΕ φταίει όταν δημιουργεί της προϋποθέσεις αντίστασης αλλά αυτή κάμπτεται με κάθε παράτυπο ή παράνομο μέσo του κράτους μαφιόζων της εταιρίας «Η ωραία Ελλάς».

    Παρομοίου πνεύματος και το δημοσίευμα για την απεργία στην «Κατσέλη» στο «Εργασιακό Δελτίο»–που μάλιστα αναπαράγει και το tweet για το οποίο κάνω λόγο (και στο οποίο απάντησα προσωπικά). Αφού παραθέτει το δημοσίευμα Ριζοσπάστη για νίκη στην Κατσέλη, το «Εργασιακό Δελτίο» παρατηρεί:

    Μισή νίκη για τους απεργούς στον “Κατσέλη”
    Η “μισή νίκη” έχει να κάνει ακριβώς με τη συγκεκριμένη κατάκτηση μέσω της απεργίας. Ούτε και τώρα έχει κατατεθεί συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα εξόφλησης των καθυστερημένων αποδοχών, αλλά ΘΑ κατατεθεί. Φαίνεται πως το ΠΑΜΕ που ελέγχει το σωματείο και τη συνομοσπονδία οδηγεί τους εργαζόμενους να δέχονται μικρές και αβέβαιες νίκες μετά τον πολύμηνο αγώνα στη “Χαλυβουργία” με τα αμφίβολα αποτελέσματα. Το τίμημα είναι ακριβό και εδώ, 13 μέρες χωρίς αποδοχές, για να πάρουν μισή διαβεβαίωση. Οι ευθύνες των ηγετίσκων του Περισσού είναι μεγάλες και μεγεθύνονται όσο οι εργατικοί αγώνες μένουν σε στενά κομματικά πλαίσια, σε μικρή έκταση και διαλύονται όταν εμφανίζονται οι μπάτσοι.

    Με άλλα λόγια, για το γεγονός ότι η απεργία αυτή δεν εξασφάλισε απόλυτα τους στόχους της δεν ευθύνεται κανείς παρά «οι ηγετίσκοι του Περισσού», γιατί κρατούν τους «αγώνες σε στενά κομματικά πλαίσια.» Δεν ευθύνονται οι εργοδότες, που παίρνουν πίσω τις δεσμεύσεις τους· δεν ευθύνεται το κράτος, που τους κάνει τον Βεληγκέκα· δεν ευθύνονται οι συνδικαλιστικές παρατάξεις των ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ, που δεν έχουν αφήσει απούλητο ούτε έναν συνδικαλιστικό αγώνα· δεν ευθύνεται η λιποψυχία και η απειρία των εργαζομένων που ψήφιζαν αυτές τις παρατάξεις επί χρόνια και κατάλαβαν αργά πού ακριβώς έμπλεξαν· δεν ευθύνονται τα ΜΜΕ που θάβουν συστηματικά –όταν δεν επιτίθενται ανοιχτά εναντίον της με κάθε χυδαιότητα που μπορούν να σκαρφιστούν– κάθε εργατική κινητοποίηση. Όχι. Ευθύνεται ο μαλάκας που παρόλα αυτά, και παρά την «συμπαράσταση» τύπων σαν αυτό που έγραψε το πιο πάνω, συνεχίζει να αγωνίζεται να αλλάξει τους αβυσσαλέους συσχετισμούς δύναμης στο απονεκρωμένο μας συνδικαλιστικό κίνημα.

    Αλλά δεν τελείωσα εδώ. Κατ’ αρχάς, το παράδειγμα της ΑΤΕ είναι ένα κλασικό παράδειγμα αγώνα σε έναν χώρο όπου το ΠΑΜΕ δεν είχε πλειοψηφία, άρα δεν μπορούσε και να κρατήσει κανένα αγώνα σε «στενά κομματικά πλαίσια», διότι το ακολουθούν (το ακολούθησαν) άνθρωποι ενταγμένοι σε άλλα κόμματα και διότι ο μόνος «αγώνας» που υπήρχε στην ΑΤΕ ήταν αυτός που πρότεινε και υλοποίησε το ίδιο. Πώς ακριβώς είναι «αγώνας σε στενά κομματικά πλαίσια» ένας αγώνας, που, όπως έγινε και στη Χαλυβουργία, στηρίζεται στο χτίσιμο σχέσεων εμπιστοσύνης με τους εργαζόμενους πέρα από τις κομματικές τους προτιμήσεις, και που χωρίς το ΠΑΜΕ δεν θα υπήρχε καν; Θα ήθελα πολύ κάποιος από τους κριτικούς τέτοιου είδους να μου το εξηγήσει.

    Δεύτερο, ο υβριστικός χαρακτήρας στην ηγεσία του ΚΚΕ («ηγετίσκοι») δικαιολογείται από κάτι στο ρεπορτάζ ή υπέχει την συνηθισμένη θέση ξεράσματος χολής έτσι ρε αδερφέ, επειδή έτσι γουστάρουμε; Για να καταλάβω και αυτό, διότι δεν κατανοώ γιατί μια ορθή όσο και κοινότυπη επισήμανση για το γεγονός ότι οι νίκες δεν είναι εξασφαλισμένες ή ασφαλείς (δεν είναι και δεν θα μπορούσαν να είναι, ζούμε σε ακραίες κρισιακές συνθήκες) νομιμοποιεί το βρίσιμο της ηγεσίας του κόμματος που διαπιστωμένα ηγείται όλων αυτών των προσπαθειών οργάνωσης της εργασιακής αντίστασης μέσω του ΠΑΜΕ και των ταξικών σωματείων.

    Τρίτο, τελικά ο στόχος ποιος είναι; Να επισημανθεί το αυτονόητο, ότι δηλαδή καμία εργατική νίκη δεν είναι ούτε μόνιμη ούτε «ασφαλής» όσο επικρατούν οι κοινωνικές και ιδιοκτησιακές σχέσεις που επικρατούν, όσο το κεφάλαιο έχει τρομακτική ελευθερία κινήσεων; Μήπως πρέπει να πάψουμε να απεργούμε και να ενθαρρύνουμε την απεργία επειδή ισχύει αυτό; Μέχρι, ας πούμε, να «ανατραπεί ο καπιταλισμός»…από μόνος του;

    Ή μήπως ο στόχος είναι να υπονομεύεται «εκ των αγωνιστικών ένδον» κάθε προσπάθεια και κάθε νίκη, όσο μικρή και προσωρινή κι αν είναι, ως «άχρηστη», ως «ασήμαντη», ως «μισή», και ως τίποτε άλλο παρά προπαγάνδα των «ηγετίσκων του Περισσού»;

    Για ποιον ακριβώς δουλεύει αυτή η στάση; Είναι αυθαίρετο να απαντήσει κανείς: φυσικά, για τον εργοδότη, το κράτος και το κεφάλαιο;

    Αν οι χολωμένοι «σύντροφοι» που ποτέ δεν έμαθαν ότι υπάρχουν ανεξάρτητες από το εργατικό κίνημα αιτίες περιορισμού και ανατροπής των εργατικών αγώνων, αν και αυτή η εμπειρία υπάρχει στο εργατικό κίνημα από την αρχή*, αν και ποτέ κανένας εργατικός αγώνας δεν μπόρεσε να πετύχει νίκες «μόνιμες» και «ασφαλείς» όσο υπάρχει καπιταλισμός–αν λοιπόν αυτοί οι «σύντροφοι» έχουν να προτείνουν κάτι καλύτερο και αποτελεσματικότερο από ό,τι προσπαθούμε να κάνουμε τότε γιατί, πολύ απλά, δεν το προτείνουν;

    Φοβούνται κάτι; Μήπως ότι θα «κατασταλούν» από τους «ηγετίσκους του Περισσού»;

    Εγώ πάντως, που δεν είμαι ηγετίσκος του Περισσού, θα χαιρόμουν πάρα πολύ αν μας έδιναν μία καλή ιδέα για το τι καλύτερο μπορούμε να κάνουμε. Σαφώς πιο παραγωγικό από το να μας δαχτυλοδείχνουν, κι από πάνω, ως το πρόβλημα της όλης υπόθεσης. Αρκετή πίκρα και απογοήτευση τρώμε μαχόμενοι σε μια κοινωνία που τα έχει βροντήξει κάτω από παραίτηση ή σχεδιάζει την βόλεψη ατομικά (τρομάρα της). Δεν χρειαζόμαστε την φτηνή και ανέξοδη εξυπνάδα κάθε αργόσχολου. Ιδέες, βεβαίως. Να τις ακούσουμε ταπεινά και προσεχτικά από όποιον τις έχει. Hic Rhodus, hic salta.

    * Ριζοσπάστης, 5/9/1942: «Οι τροχιοδρομικοί και οι ιδιωτικοί υπάλληλοι πέτυχαν αύξηση του μισθού κατά 50% από την 1η του Σεπτέμβρη. — Σ’ όλες τις δημόσιες υπηρεσίες και στα υπουργεία οι υπάλληλοι βρίσκονται σε αναβρασμό από την καθημερινή χειροτέρευση του βιωτικού τους επιπέδου, παντού πραγματοποιήθηκαν ομαδικές παρουσιάσεις στους προϊσταμένους, τους υπουργούς και τον πρωθυπουργό για ψωμί, συσσίτια και τρόφιμα με αποτέλεσμα να τους δοθούν αόριστες υποσχέσεις.»

    Ριζοσπάστης, την ίδια μέρα, δεύτερη έκδοση: «Ύστερα από την απόρριψη των αιτημάτων τους οι δημόσιοι υπάλληλοι, οι δημοτικοί και οι υπάλληλοι οργανισμών δημοσίου δικαίου κήρυξαν απεργία από τη Δευτέρα το πρωί 5 Σεπτεμβρίου. […] Το πρωί της Δευτέρας κατέβηκαν σε απεργία και οι τροχιοδρομικοί.» [Γιατί άραγε, αφού υποτίθεται, σύμφωνα με την πρώτη έκδοση της εφημερίδας, πως πέτυχαν «50% αύξηση»; Το ΚΚΕ φταίει. Δεν εξαπάτησε τους υπαλλήλους το και τυπικά τότε φασιστικό κράτος με ψεύτικες υποσχέσεις, ο (παράνομος) Ρίζος ήταν αναξιόπιστος].

  2. Διευκρινίζουμε πως οι αναρτήσεις σε μωβ χαρακτήρες είναι κείμενα της μικρής συλλογικότητας που διαχειρίζεται τη σελίδα εδώ, όπως ορθά διαπίστωσε και ο «Κώστας». Σε όσα παρατηρεί απαντούμε με απλά γεγονότα:

    -Η εταιρεία «Κατσέλης» διοικείται και κατέχεται κατά μεγάλο μέρος από την οικογένεια Δαυίδ. Η πρακτική που ακολουθούν σε όλες τις εταιρείες που διοικούν είναι η καθυστέρηση καταβολής αποδοχών και πληρωμών σε προμηθευτές.
    -Στις συγκεκριμένες εταιρείες, τα σωματεία που ελέγχονται από το ΠΑΜΕ έχουν δείξει στο παρελθόν κινητοποιήσεις, όπως στάσεις εργασίας και απεργίες μικρής διάρκειας. Η συγκεκριμένη των 13 ημερών είναι μάλλον ασυνήθιστη χρονικά.
    -Το ίδιο ασυνήθιστη είναι και η τακτική της εργοδοσίας. Με πρόσχημα την κρίση κλείνουν 2 παραγωγικές μονάδες του ομίλου. Θυμίζουμε την υπόθεση με τα ζιζανιοκτόνα που πέρασαν σε αναψυκτικά που παράχθηκαν στο Ηράκλειο, το θέμα σκεπάστηκε, τα σωματεία δεν έβγαλαν καμία ανακοίνωση, ενώ ο ΕΦΕΤ αποδέχτηκε πως η εταιρεία «με ευθύνη της και πρωτοβουλία της» τα απέσυρε. Τελικά, δεν βρέθηκε η μισή «ένοχη» παραγωγή !!
    -Στον «Κατσελη» δεν ήταν η πρώτη κινητοποίηση που έγινε. Είχαν προηγηθεί και άλλες μικρότερης διάρκειας, χωρίς το ανάλογο αποτέλεσμα για τους εργαζόμενους.
    -Στη συγκεκριμένη κινητοποίηση, οι εργαζόμενοι άκουσαν πως θα πληρωθούν 1 μήνα και αργότερα τους υπόλοιπους 3 οφειλόμενους-μαζί με τις «άδειες», αφού σταματήσουν την απεργία. Δεν το αποδέχθηκαν και συνέχισαν τις κινητοποιήσεις μέχρι που άκουσαν «θα πάρετε τον 1 μήνα αποδοχών και ΘΑ σας ενημερώσουμε πότε θα πληρωθείτε τα υπόλοιπα». (Εχουμε παραθέσει εδώ τα αντίστοιχα δημοσιεύματα του «Ριζοσπάστη»). Η διαφορά είναι μόνο σε ένα «ΘΑ», το μοναδικό κέρδος !!!
    -Ακόμη και μετά από αυτό, δεν είδαμε καμία ανακοίνωση του σωματείου που να βάζει έστω ένα χρονικό όριο ή μια έστω πρόχειρη ασφαλιστική δικλείδα για τα συμφέροντα των εργαζόμενων. Η διοίκηση του σωματείου φέρεται σαν να έκλεισε το θέμα οριστικά με αυτή την παιδική ανακοίνωση των εργοδοτών.

    Σε νεώτερη ανάρτηση εδώ είδαμε πως οι συνδικαλιστές του Περισσού σταμάτησαν την απεργία στην Αγροτική Τράπεζα, λίγες μέρες αφού κατήγγειλαν τις άλλες παρατάξεις πως προσπαθούσαν να κάνουν το ίδιο. Στην υπόθεση αυτή, οι εργαζόμενοι είναι κυριολεκτικά όμηροι του Σάλλα και του Βαρδινογιάννη αφού:
    -Μπορούν να απολυθούν οποιαδήποτε στιγμή ακόμη και χωρίς αποζημείωση
    -Το ασφαλιστικό ταμείο της Πειραιώς δίνει διαφορετικές παροχές από εκείνο της Αγροτικής και έτσι δνε έχουν αντίκρυσμα οι εισφορές των εργαζόμενων
    -Πολλοί θα χάσουν αποδοχές, αφούν η δέσμευση για μισθούς που ίσχυαν στις 31/5/2012 δεν επεκτείνεται και σε επίδομα ή άλλες παροχές, πχ. δάνεια με ευνοϊκούς όρους
    -Με ανάλογο τρόπο χάνουν πλήθος δικαιωμάτων και αποδοχών, που φάινονται στο αντίστοιχο δημοσίευμα

    Μπροστά σε όλα αυτά, ας δούμε τι ΔΕΝ κάνουν οι συνδικαλιστές του Περισσού, που είναι και η αιτία των σχολιασμών:
    -Δεν προτείνουν επέκταση αγώνων σε άλλες εταιρείες του ίδιου εργοδότη ή ανάλογου αντικειμένου, παρά μόνο εθιμικά σε καμιά 24ωρη…
    -Δεν ανοίγουν τους αγώνες στην κοινωνία. Στη «χαλυβουργία», αν και πλήθος ανθρώπων έτρεξε να συνδράμει, το να οργανωθεί ένα κύμα οικονομικής συνδρομής που θα βοηθούσε τους απεργούς σε συνεχή βάση δεν προτάθηκε. Κανείς εκεί δεν ήθελε να δει «κουτιά οικονομικής ενίσχυσης» σε κάθε πλατεία.
    -Ποτέ δεν είδαμε να συγκρούονται με την εξουσία και τους μηχανισμούς της. Κορυφαία η κατάληψη στο Σύνταγμα πέρυσι, εκωφαντική η αδράνεια της απώλειας ενός ανθρώπου-αγωνιστή από τα χημικά των μπάτσων. Με 5 σπρωξιές μπροστά στην πύλη του Μάνεση δεν κάνεις αγώνα !
    -Καμία προσπάθεια οργάνωσης κατάληψης εργασιακών χώρων και περάσματος της παραγωγής στους εργαζόμενους. Ο Μάρξ τα είπε, αλλά πέρασε καιρός για τους οικότροφους του Περισσού και τα ξέχασαν.
    -Καμία πρόταση δημιουργίας ανεξάρτητου κέντρου αγώνα εργαζομένων, που φοβούνται σαν ταφόπλακα στο ίδιο τα ΠΑΜΕ, αλλά εξακολουθούν να ανέχονται τις ανοησίες και το ξεπούλημα από την κρατικοδίαιτη ΓΣΕΕ
    -..και βέβαια καμία πρόταση κλιμάκωσης εργατικών αγώνων, την ώρα που ο λαός βογκάει από τα οικονομικά μέτρα για 4η χρονιά.

    Ωστόσο, έχουν την επαρκή αφέλεια να αναρωτιούνται γιατί εκλογικά το ΚΚΕ έπεσε τόσο πολύ !

    Είναι αφελές να ισχυρίζονται κάποιοι μικρο-ηγετίσκοι εκεί πως τηρούν τις δεσμεύσεις του τελευταίου συνεδρίου, πως κάνουν τα μέγιστα που μπορούν, πως αγωνιούν και είναι μέσα στον κόσμο και στα κινήματα.
    Ακόμη περιμένουμε να δούμε μια αντιφασιστική πορεία από δαύτους, μία μόνο !

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: