Απολυμένες καθαρίστριες στο υπ. οικονομικών, κράτος και κόματα παίζουν στην πλάτη τους

BoKMn7bIUAE4LtTΜετά από πολύμηνο αγώνα, για δύο βρομάδες βρίσκονται έξω από το υπουργείο οικονομικών ζητώντας την επιστροφή τους στη δουλειά. Αντιπροσωπεύουν 465 εργαζόμενες που απολύθηκαν παράνομα από το Στουρνάρα. Εργάζονταν για ένα ξεροκόματο που αντιστοιχούσε σε 4 ώρες καθημερινής δουλειάς και μισό μεροκάματο. Αυτό διεκδικούν επίμονα, τουλάχιστον μια μερίδα τους.

Συνολικά όμως προσέφυγαν στη δικαιοσύνη και δικαιώθηκαν.Το Μονομελές Πρωτοδικείο έκανε δεκτή την αγωγή των 397 καθαριστριών, από το σύνολο των 465 που είχαν τεθεί σε διαθεσιμότητα, οι οποίες ζητούσαν την απόσυρση της ΚΥΑ και την επαναπρόσληψή τους, μόλις μερικές μέρες πριν κλείσει η περίοδος διαθεσιμότητας και απολυθούν οριστικά και αμετάκλητα. Οι υπόλοιπες δεν είχαν τα 150 € που χρειάζονταν για τη συμμετοχή στα δικαστικά έξοδα.

Ο Στουρνάρας και τα τσιράκια του αρνούνται να εκτελέσουν τη δικαστική απόφαση που λέει πως προσωρινά γίνεται εκτελεστή η απόφασή του και οι απολυμένες πρέπει να επιστρέψουν στη δουλειά.

Τι έγινε όμως τελικά????

Ενας αχταρμάς αποφάσεων, νόμων, μικροτήτων και αγυρτίας κρατικών αξιωματούχων αποφάσισε να προσλάβει τις συγκεκριμένες εργαζόμενες το 2005 με σύμβαση ιδιωτικού δικαίου, αορίστου χρόνου με πετσοκομένες αποδοχές που αυτή τη στιγμή θα ήταν μεταξύ 450 και 750 € το μήνα. Αν και προσλήφθηκαν σαν καθαρίστριες διατάσσονταν να κάνουν τα πάντα, από ψώνια για τον έφορο μέχρι και δουλειά γραφείου, συχνά παραπάνω από το συμφωνημένο 4ωρο.

Η αλητεία συνεχίστηκε με το Στουρνάρα που αποφάσισε να τις απολύσει σαν δημόσιους υπάλληλους, με την κομπίνα της διαθεσιμότητας και εν τέλει οριστικής απόλυσης μετά από 8 μήνες, αποφεύγοντας έτσι να πληρώσει τη νόμιμη αποζημείωση. Ομως, τα κτίρια των εφοριών που καθάριζαν άρχισαν να βρωμάνε και το κράτος προσέλαβε ιδιωτικά συνεργεία. Το αποτέλεσμα ήταν υποδεέστερη δουλειά, στα ίδια χρήματα περίπου.

Μερικοί τις προσέγγισαν και τους πρότειναν να κάνουν κάποιο συνεταιρισμό και να συνεχίσουν να δουλεύουν, καθώς έτσι θα είχαν του χεριού τους τις ίδιες εργαζόμενες με τους ίδιους όρους, πράγμα που δεν πέρασε.

Τελικά το δικαστήριο έκρινε προσωρινά εκτελεστή την απόφαση της επαναπρόσληψης μέχρι να μελετήσει καλύτερα και να αποφανθεί οριστικά. 

Φαίνεται πως οι νόμοι σε αυτό τον τόπο έχουν δυσκολέψει και μπλεχτεί απίστευτα, τόσο που χρειάζεται πολύμηνη μελέτη για να δικαωθεί ένας εργαζόμενος που απολύεται παράνομα.

 

 

Οι γυναίκες αυτές αποφάσισαν να δώσουν συνεχή αγώνα και πήραν μέρος σε πολλές κινητοποιήσεις, οι ίδιες συγκεντρώθηκαν πολλές φορές στο υπ. οικονομικών και δάρθηκαν από τους μπάτσους. Μέσα στον κουρνιαχτό, συριζαίοι και δόκιμοι της αριστεράς προσπάθησαν να προσεγγίσουν προς πολιτική εκμετάλλευση, μαζί με τους σχολικούς φύλακες, κάποιες ΕΛΜΕ, κάποιους εργαζόμενους στην υγεία και απολυμένους της ΕΡΤ, προκειμένου να φτιάξουν ένα «εξεγερμένο πλήθος», μόνο που δεν τους βγήκε. Πολλοί τους πήραν χαμπάρι και τα παράτησαν, άλλοι αραιωσαν, μέχρι που έμεινε ένας μικρός πυρήνας που οι συριζαίοι προσπαθούν να κινήσουν λες και είναι δικοί τους υπάλληλοι. Ταυτόχρονα, όλη η αριστερά του καθωσπρεπισμού και των διαλόγων απέτυχε ή δεν θέλησε να φέρει τέτοια ζητήματα σε ανώτερο πολιτικά επίπεδο.

Την ώρα που η επιδεικτική αγνόηση των δικών τους δικαστηρίων ωθεί τις εργαζόμενες να παραμένουν στο πεζοδρόμιο νυχθημερόν, την ώρα που το κράτος παρανομεί για τις αποφάσεις που έλαβε, η κυριλέ αριστερά δεν ακούσει και δεν βλέπει, και φυσικά δεν κινείται, έχουμε εκλογές !

Δείτε την  δικαστική απόφαση εδώ

Η καταγγελία για την κωλυσιεργία

 

Ο δικηγόρος των καθαριστριών

 

Δέσποινα Κωστοπούλου-Απολυμένη καθαρίστρια: «Δεν ονειρεύτηκα συντρίμμια για τα παιδιά μου», συνέντευξη

-Πως αισθάνεστε μετά την απόφαση του Πρωτοδικείου, που δικαιώνει τον αγώνα σας;

«Ενθουσιασμένες, αυτός ο αγώνας κράτησε παραπάνω από 8 μήνες και τελικά ήρθε η λύτρωση, δικαιωθήκαμε. Η απόφαση αυτή ήταν ανάσταση για μας!»

-Πως ήταν αυτοί οι 8 μήνες;
«Πολύ δύσκολοι. Στην αρχή γιατί ξεκινήσαμε δειλά-δειλά να γινόμαστε μια ομάδα κι αυτό είχε τη δυσκολία του, προς το τέλος γιατί πλησίαζε ο καιρός και δεν βλέπαμε να γίνεται κάτι. Τελικά όμως όλα πήγαν καλά».
-Ποια θα είναι η επόμενη μέρα, τι γίνεται από εδώ και πέρα;
«Κανονικά εμείς θα πρέπει στα μέσα της εβδομάδος να επιστρέψουμε στη δουλειά μας, ίσως και νωρίτερα. Μας διαβεβαίωσε ο διευθυντής του Στουρνάρα, ότι δεν υπάρχει περίπτωση να κάνει αίτηση αναστολής και θα σεβαστεί την απόφαση του δικαστηρίου. Εμείς, όμως, δεν έχουμε και μεγάλη εμπιστοσύνη ούτε στο συγκεκριμένο υπουργείο, ούτε στο διευθυντή του, τον κύριο Χατζάκη, που μας μεταφέρει όλα αυτά, επειδή είναι ο ίδιος άνθρωπος που υπέγραψε να φύγουμε από τις δουλειές μας. Ζητάμε λοιπόν δύο πράγματα: Πρώτον να μας δώσουν γραπτώς αυτό που μας λένε, ότι δηλαδή εμείς από Δευτέρα-Τρίτη θα είμαστε στις υπηρεσίες μας και να πάει εντολή στους εφόρους για να γίνει η επαναπρόσληψη ή επανατοποθέτηση μας, όπως θέλουν ας την ονομάσουν. Το δεύτερο που ζητάμε είναι να βρεθεί μια λύση και για τις συναδέλφισσες μας, που δεν έκαναν αγωγή τον Οκτώβριο, γιατί δεν είχαν το χρηματικό ποσό για το παράβολο ή για κάποιους άλλους λόγους. Είναι αρκετά άτομα, δεν έχουμε τον ακριβή αριθμό, γιατί κάποιες γυναίκες βγήκαν εντωμεταξύ σε σύνταξη, αλλά είναι πάνω από 50».
-Τώρα που δικαιωθήκατε, σκέφτεστε τι νόημα είχε τελικά όλο αυτό που έκαναν;
«Το ρώτησα κι εγώ αυτό. Έχω δύο μέρες τώρα που βλέπω τον διευθυντή προσωπικού, τον κύριο Χατζάκη, και τον ρωτώ συνέχεια αυτό: «Γιατί καταστρέψατε τις ζωές μας; Γιατί διαλύσατε τις οικογένειες μας; Γιατί μας φέρατε σε αυτή την κατάσταση;» Δεν παίρνω απάντηση. «Εγώ υπέγραψα με επιφύλαξη», μου είπε κάποια στιγμή, «Aυτοί, όμως, μας απέλυσαν κανονικά δεν επιφυλάχθηκαν γι αυτό!», του απάντησα εγώ. Θα ήθελα να μην ξανασυμβεί σε άλλους αυτό, να σταματήσει εδώ. Δεν έχει νόημα, είναι ψυχοφθόρο, το εννοώ ότι διέλυσαν τις ζωές μας αυτούς τους 8 μήνες. Μπορεί να είχαμε το σθένος να υψώσουμε γροθιά, αλλά πίσω μας υπήρχαν οικογένειες που καταρρακώθηκαν μαζί μας και υπήρχε μεγάλη αναστάτωση στις ζωές μας».
-Ελπίζετε ότι την επόμενη εβδομάδα θα είστε στις δουλειές σας;
«Είμαστε βέβαιες γι’ αυτό, αλλά αν δεν πατήσουμε το πόδι μας στη δουλειά μας, δεν πρόκειται να φύγουμε από εδώ. Την Κυριακή θα βάλουμε γιγαντοοθόνη και θα δούμε τα αποτελέσματα των εκλογών».
 
-Θα νιώσετε ανακούφιση τη στιγμή που θα επιστρέψετε στη δουλειά σας;
«Θα είναι μισή η χαρά. Από τη μια χαιρόμαστε που θα επιστρέψουμε στη δουλειά μας, θα ξαναγυρίσουμε στα σπίτια μας, από την άλλη, όμως, υπάρχει μια απίστευτη θλίψη γιατί μένουν άνθρωποι πίσω, που ίσως δεν κατάφεραν να συσπειρωθούν όπως εμείς. Σκέφτομαι πώς να γυρίσω στη δουλειά μου, όταν 8 μήνες ζούσα με όλους αυτούς τους ανθρώπους στο δρόμο; Ελπίζω να πάρουν παράδειγμα από εμάς και να δώσουν έναν δυνατό αγώνα».
-Πως αισθάνεστε για όλο αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα της οικονομικής κρίσης;
«Θλίψη, οργή! Είμαι οργισμένη, νομίζω ότι αν δω μπροστά μου κάποιον από αυτούς δεν θα μπορέσω να συγκρατηθώ!»
 
-Στη διάρκεια αυτού του αγώνα τι ήταν αυτό που σας συγκλόνισε περισσότερο, που δεν το πιστεύατε ότι συμβαίνει στην Ελλάδα;
«Η βία που ασκήθηκε πάνω μας, ήταν τραγικό αυτό. Άσκησαν πάρα πολύ βία σε μας. Τι να πρωτοθυμηθώ; Όταν μας έβγαζαν σηκωτές τέσσερις γυναίκες μέσα από το υπουργείο του Στουρνάρα, γιατί έπρεπε να καθαριστεί ο χώρος για να κατέβει ο Χατζηδάκης να φύγει; Όταν μας κλωτσούσαν με τις αρβύλες και τις μπότες τους στα πόδια; Όταν βρέθηκα κάτω από το σπίτι των παιδιών μου στην Ιπποκράτους και με πλησίασε ένα αστυνομικός για να με ρωτήσει αν είμαστε κι άλλες; Από την άλλη πλευρά, αυτό που ήταν επίσης συγκλονιστικό, ήταν η αγάπη του κόσμου. Αυτός ο απλός κόσμος που ερχόταν και μας έφερνε κουλούρια, τυροπιτάκια, μας έσφιγγε το χέρι και μας έλεγε συνεχίστε! Αυτό δεν θα το ξεχάσω ποτέ, χαράχτηκε στη μνήμη μου, στην καρδιά μου και θα πορευτώ με αυτό από εδώ και πέρα. Άλλαξα σαν άνθρωπος».
 
-Τι σας δίδαξε αυτός ο αγώνας;
«Ότι για να κερδίσεις αυτό που σου παίρνουν, αυτό δικαιούσαι πρέπει να αγωνιστείς, να το διεκδικήσεις, αλλιώς δεν σου χαρίζεται τίποτα. Κι αυτό λέω κάθε μέρα στα παιδιά μου, που το έζησαν μαζί μου όλο αυτό και νιώθω ότι άλλαξαν κι αυτά στάση ζωής».
 
-Φαντάζομαι ότι αυτόν τον αγώνα τον δώσατε και για τα παιδιά σας…
«Ναι, όχι μόνο για τα δικά μου, για όλα τα νέα παιδιά. Εγώ δεν ονειρεύτηκα συντρίμμια για τα παιδιά μου, αυτή η χώρα έχει πια μόνο συντρίμμια. Όπου κι αν στρέψω το βλέμμα μου βλέπω συντρίμμια! Τα παιδιά μας δεν έχουν που να πάνε. Αυτό με έκανε να πεισμώνω κάθε μέρα, να σφίγγω τη γροθιά μου και να κατεβαίνω στο δρόμο. Νομίζω ότι εμείς οι μεγαλύτεροι, επειδή για πολλά χρόνια κάπου το χάσαμε αυτό, οφείλουμε σήμερα να το διδάξουμε στα παιδιά μας, να τους το ξαναθυμίσουμε, να το πάρουμε πάλι από την αρχή!»
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: