MyShoe, άλλο ένα κάτεργο απλήρωτης εργασίας

1

«Χτυπούσαμε κάρτα 8.00 το πρωί, αλλά το απόγευμα είχαμε εντολή να μην τη χτυπάμε για να μη φαίνονται οι υπερωρίες.»

Σε αυτή την ανάρτηση σκοπεύουμε να υποδείξουμε ένα ακόμα κάτεργο που στήθηκε με επιδοτήσεις και συνεχίζει να λειτουργεί με την ανοχή του κράτους, και κυρίως το φόβο των εργαζομένων.

Το αφεντικό Μίνογλου, τρίτης γενιάς διάδοχος μιάς επιχείρησης που έφτιαχνε σανδάλια για τουρίστες, έστησε στα Οινόφυτα ένα εμπορικό μαγαζί που αναλαμβάνει να σου ταχυδρομήσει παπούτσια σε λίγες μέρες.

Το παρακάτω δημοσίευμα της efsyn δεν αποκαλύπτει την εταιρεία.

Η Αφροδίτη Ρ. είναι μια νέα γυναίκα που ζει στη Χαλκίδα και τα τελευταία τέσσερα χρόνια δούλευε σε εταιρεία διαδικτυακού εμπορίου παπουτσιών στα Οινόφυτα Βοιωτίας. Ολο αυτό το διάστημα οι απλήρωτες υπερωρίες ήταν καθεστώς για το σύνολο των εργαζομένων, που δύσκολα διαμαρτύρονταν υπό τον φόβο αλλά και τη ρητή απειλή της απόλυσης.

Μια μέρα του Μαΐου 2014, η Αφροδίτη αρνήθηκε να παραμείνει στο γραφείο μετά τις 10.30 το βράδυ, συμπληρώνοντας 15 ώρες δουλειάς, τις 7 απλήρωτες. Εφυγε στις 8.00, έχοντας συμπληρώσει 12ωρο. Από τότε οι απειλές και οι πιέσεις από τον προϊστάμενό της εντάθηκαν, με αποκορύφωμα την απόλυσή της τον Οκτώβριο του 2014, για λόγους εκδικητικούς, όπως κατήγγειλε η ίδια στην Επιθεώρηση Εργασίας, διεκδικώντας παράλληλα τις απλήρωτες υπερωρίες.

Μετά από διαδοχικές τριμερείς συναντήσεις στην Επιθεώρηση Εργασίας Θήβας, παρουσία του προέδρου του Εργατικού Κέντρου Θήβας, Δ. Δημητρίου, και χάρη στις κινητοποιήσεις αλληλέγγυων και αριστερών οργανώσεων, …., η εταιρεία, που αρχικά εμφανιζόταν ανένδοτη, κατέληξε πρόσφατα σε συμβιβασμό. Δεν δέχτηκε ότι η εργαζόμενη δούλευε απλήρωτη, αλλά συμφώνησε να καταβάλει μέρος των οφειλών ως «επιπλέον αποζημίωση». Βάφτισαν το κρέας ψάρι για να μην παραδεχτούν ότι παρανομούν; Το θετικό είναι ότι η απολυμένη, εν μέρει, δικαιώθηκε.

H εταιρεία όπου δούλευε η Αφροδίτη διεκπεραιώνοντας ηλεκτρονικές παραγγελίες αυτοσυστήνεται ως «το νο 1 ελληνικό e-shop με παπούτσια» και είναι μία από τις πρώτες ηλεκτρονικές πλατφόρμες του είδους στην Ελλάδα. Αντίστοιχες εταιρείες ξεφυτρώνουν πλέον σαν μανιτάρια. …

Οι εκπτώσεις, όπως αποδεικνύει η περίπτωση της Αφροδίτης, δεν περιορίζονται στα προϊόντα, αλλά αφορούν κυρίως τους εργαζόμενους:

«Η εταιρεία όπου δούλευα απασχολεί περίπου 30 άτομα, 3 στην εξυπηρέτηση πελατών, τους περισσότερους στην αποθήκη. Συνεργάζεται με τηλεφωνικό κέντρο παραγγελιών και εταιρεία ταχυμεταφορών. Τα ωράρια είναι εξαντλητικά, τουλάχιστον 10-12 ώρες καθημερινά, συχνά πέρα από τα τα όρια της φυσικής εξουθένωσης. Οταν έπιασα δουλειά, μου είπαν ότι οι υπερωρίες θα καταγράφονται και θα δίνονται ρεπό. Ομως αυτό δεν έγινε ποτέ.

Χτυπούσαμε κάρτα 8.00 το πρωί, αλλά το απόγευμα είχαμε εντολή να μην τη χτυπάμε για να μη φαίνονται οι υπερωρίες. Το 2012 αλλάξαμε σύμβαση. Από την κλαδική του εμπορίου μάς ανάγκασαν να υπογράψουμε με την Εθνική Γενική Συλλογική Σύμβαση. Συνάδελφος που δεν την υπέγραψε απολύθηκε. Εκ των υστέρων η εταιρεία ισχυρίζεται ότι η μισθολογική διαφορά από τον κατώτατο μισθό (περίπου 140 ευρώ) είναι οικειοθελής παροχή της επιχείρησης και καλύπτει τις υπερωρίες, κάτι που δεν ισχύει. Σταδιακά κατάργησαν τις κάρτες και μας ανάγκαζαν να υπογράφουμε παρουσιολόγια με προτυπωμένες ώρες εισόδου-εξόδου. Εμφάνιζαν πλασματικά ωράρια 8.00-16.15, ενώ δουλεύαμε μέχρι το βράδυ. Αυτές τις λαθροχειρίες τις κατάλαβε τώρα η Επιθεώρηση Εργασίας. Ομως όσο δούλευα είχε γίνει μόνο μία φορά έλεγχος κι αυτός εντελώς προσχηματικός».

Σύμφωνα με την απολυμένη, η εταιρεία εκτελούσε ώς και 2.000 παραγγελίες ημερησίως, αναγκάζοντας τους υπαλλήλους να δουλεύουν με υπερεντατικούς ρυθμούς, συχνά εις βάρος της ποιοτικής εξυπηρέτησης του καταναλωτή.

«Με συμβούλευσαν να αποσύρω την καταγγελία για να μου δώσουν συστάσεις. Ξέρω ότι μπήκα σε black list. Ομως αυτό που μου έδωσε θάρρος ήταν οι κινητοποιήσεις σε όλη την Ελλάδα για την απολυμένη τεχνικό της Migato. Ηρθα σε επαφή με το Σωματείο Μισθωτών Τεχνικών και αν και ανήκω σε άλλο κλάδο, με βοήθησαν να βρω στήριξη. Οσα διεκδικώ δεν είναι μόνο για μένα. Πολλοί εργαζόμενοι υφίστανται τα ίδια, αλλά φοβούνται να μιλήσουν».

Ο νικηφόρος αγώνας για τη δικαίωση της απολυμένης εγκύου από τη Migato έδωσε κουράγιο στην Αφροδίτη να διεκδικήσει και να βρει, ώς έναν βαθμό, το δίκιο της. Η ιστορία της ρίχνει μια αχτίδα φωτός στο τι συμβαίνει στις αθέατες ελληνικές μίνι «amazon», τις ηλεκτρονικές γαλέρες του εμπορίου του μέλλοντός μας.

 

Ομως, η εταιρεία είχε καταγγελθεί από πολιτικό φορέα της περιοχής

Για εργοδοτική αυθαιρεσία καταγγέλθηκε στην Επιθεώρηση Εργασίας Θήβας, η επιχείρηση Ν. Μινόγλου ΑΕ, το γνωστό ηλεκτρονικό κατάστημα υποδημάτων my-shoe.gr. Όπως κατήγγειλε απολυμένη εργαζόμενη της επιχείρησης στα πλαίσια εργατικής διαφοράς, η απόλυσή της μεθοδεύθηκε έπειτα από 4 χρόνια εργασίας, επειδή αντέδρασε στη συνεχή πίεση για 12-14ωρη εργασία χωρίς αμοιβή. Η εταιρεία, που απασχολεί περισσότερους από 30 εργαζόμενους, αξιοποιεί στο έπακρο την απειλή της ανεργίας και το ξήλωμα της εργατικής νομοθεσίας εκβιάζοντας τους εργαζομένους να εργάζονται ατέλειωτες ώρες απλήρωτων υπερωριών. Υποχρεώνει δε τους εργαζόμενους να υπογράφουν σε προεκτυπωμένες καταστάσεις με τις συμβατικές ώρες προσέλευσης – αναχώρησης….(ακολουθεί ανακοίνωση)

 

Η εργοδοτική αυθαιρεσία πάτησε πάνω στην τρομοκρατία των εργαζόμενων για να κερδίσει ο Μίνογλου περισσότερα.

Η απειλή για απόλυση σε όσους χτυπάνε κάρτες παρουσίας δείχνει που ήταν το πεδίο κέρδους, στις υπερωρίες.

Μια επιχείρηση, προκειμένου να κάνει υπερωρίες, που είναι προαιρετικές από ένα αριθμό ωρών και πάνω, πρέπει να έχει σχετική άδεια και να παρέχει αντίστοιχο αριθμό ημερών ρεπό στους εργαζόμενους. Επειδή τα αφεντικά έχουν  ξεσκίσει κάθε τέτοιο κανονισμό, το υπουργείο απασχόλησης είχε εκδώσει εγκύκλιο όπου οι εργαζόμενοι όφειλαν να υπογράφουν σε σχετικό βιβλίο με προτυπωμένες τις ώρες προσέλευσης-αναχώρησης. Σε όσες επιχειρήσεις είχαν άδεια για υπερωρίες έπρεπε να συμπληρωθούν οι ώρες με το χέρι, αλλά αυτοί ήταν ελάχιστοι.

Ετσι, ο συγκεκριμένος εργοδότης και πολλοί άλλοι ακόμα, εκβίαζαν τους υπαλλήλους να μην γράφουν τις σωστές ώρες ή να μην γράφουν καθόλου, μεταφέροντας έτσι το πρόβλημα σε αυτούς αφού η επιθεώρηση εργασίας «δεν έβλεπε υπερωρίες» και άρα το πρόβλημα. Τα υπόλοιπα είναι αναμενόμενα, οι ώρες εργασίας αμφισβητούνται από το κράτος και τους εργοδότες, οι εργαζόμενοι δεν τις πληρώνονται ποτέ και τα αφεντικά συνεχίζουν να κερδίζουν, αφού χρησιμοποιούν τους υπάρχοντες εργαζόμενους δωρεάν σχεδόν, αντί να προσλάβουν περισσότερους, και κλείνοντας μικρομάγαζα όπως οι συγκεκριμένοι.

Η αλυσίδα εκμετάλλευσης συνεχίζεται, από όμοια αμειβόμενους εργαζόμενους στις μεταφορές, στις εταιρείες λήψης παραγγελιών και όλο το ενδιάμεσο κύκλωμα, από τον παραγωγό μέχρι τον καταναλωτή.

Σε αυτόν τον τόπο, η εργοδοτική αυθαιρεσία βασιλεύει μαζί με την ατιμωρησία. Η συγκεκριμένη εταιρεία δεν δέχτηκε καμία ποινή για αυτές τις πρακτικές της. Μας μένει η απορία, ποιος πληρώνει τα σουβλάκια και τους καφέδες της αρχικής εικόνας που είναι από την ιστοσελίδα της.

 

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: